Promotie maken voor je bitch ass mixtape is natuurlijk een modderfokker. Dus vraag je jezelf af welke guerilla tactieken je deze keer weer moet toepassen om mensen te bewegen naar je bullshit te luisteren. Je kan natuurlijk een collega bullshitter overhoop schieten, of een inmense gangbang met een heleboel negroide trutten organiseren in je bouncende MTV-crib. Maar ja, been there, done that, went to the funeral. Bovendien, herpes ziet er niet zo fruitig uit als je binnenkort opnames voor je nieuwe videocrap moet schieten.
En dan, ineens uit het niets, sterft de “king of pop”, een bijnaam overigens die ooit bedacht werd door door Elizabeth Taylor^wiki, toen zij Michael^wiki de prijs “Artist of the Decade” mocht overhandigen in 1989. En dat kwam Curtis Jackson^wiki (geen familie) verdomd goed uit. Want ook Curtis is inmiddels al een poosje van het toneel verdwenen, en zo langzamerhand is meneer 50 cent bekender vanwege alle “beefs” met branchegenoten dan om de “muziek die de man heeft geproduceerd gekopieerd/verneukt.
Dus wat doe je dan? Je pakt een van de beste tracks die Michael Jackson ooit geproduceerd heeft, en daar schreeuw je vervolgens overheen dat jij ook een fucking nummer één bent, de king of rap” “bullshit”, dubbed over other people's music. Immers, de ene “king” zijn dood, is de andere bullshitter zijn brood. En een beetje inspelen op het zoekgedrag van verdrietige mensen kan heel geen kwaad. Je plakt er het labeltje “Tribute” op en tieft het netjes online, notabene binnen 8 uur na het overlijden van “Wacko Jacko”, zoals reet hem liefkozend noemde. Het zou mij niets verbazen als de heer Curtis Jackson het heersende origineel binnen een tijdsbestek van 8 uur professioneel verneukt heeft, toeval bestaat immers niet, toch? July 3rd Bitch! Ghetto Marketing waar zelfs -edet- nog een puntje aan kan zuigen. Bas, let je op?

Het origineel van “I wanna be where you are”, de onmiskenbare sound van Motown, gebracht door een geniaal mannetje van amper 14 jaar oud. “Did i leave your mind when i was gone?”