Omdat beveiliging iets on-Nederlands is. Had men door eerdere ervaringen al argwaan voor mensen in uniform (Hop, de Godwin is binnen!), dan is door de recente 'verhuftering' van Nederland het respect voor iedereen die enige positie van autoriteit bekleed tot nul gezakt. En dat is toch de voornaamste functie van een beveiliger: niet in detail pasjes controleren, maar met autoritaire, afschrikkende werking aan de poort. Als hij/zij je niet vertrouwt, kom je het kasteel niet binnen, dus probeer het maar niet eens.

Maar zo doen we dingen niet in Nederland. Vergeten geld mee te nemen? Dan vraag je toch of je later af mag rekenen, je kent me toch? Doe eens normaal, man. Maak je niet zo druk, komt wel goed. Met een vriendelijke babbel en een goed bedachte smoes kom je vaak heel ver (nou ja, behalve als je een filefuik inrijdt).

Ondergetekende werkt ook in een bedrijfstak waar hij regelmatig (uiteraard zonder smoezen en met een goede reden) over de vloer komt bij diverse bedrijven en bij sommige is het best makkelijk binnenkomen. Soms is het voldoende om te noemen dat je voor een bepaalde persoon komt en de weg in het pand kent. Bij andere kom je het pand niet binnen zonder een afspraak en een van te voren aangevraagde gastenpas, maar dat is zelden. En of je vervolgens met spullen in je handen naar buiten loopt, dat controleert men al helemaal niet. Maar dit komt misschien ook omdat de meeste bedrijven een receptie hebben en alleen beveiliging 's nachts als iedereen naar huis is.

Ik snap beveiligers wel. Ik ben bij diverse festivals betrokken geweest en heb als vrijwilliger ook wel eens 'aan de poort gestaan' en mensen met moeite weg gestuurd die ongeldige of verkeerde kaartjes hadden. Vaak tot grote ontevredenheid van de bezoeker die toch echt overtuigd was een geldig kaartje te hebben en daar heel moeilijk over deden. Er zal er zeker wel eens eentje doorgeglipt zijn, omdat men 'een goed gevoel' had over de intenties van de persoon en het geen kwaad kon. En dat terwijl de directeur van het festival die iedereen van gezicht kende, zich vaak wél netjes identificeerde.

Als Brenno de Winter, bekend journalist met een vriendelijke babbel en toch enige overtuigingskracht, bij u aan de poort staat en vertelt over zijn grappige Duitse pasje, dan zou u die toch ook gewoon binnenlaten? Toch? Zo doen we dat in Nederland, gewoon vriendelijk en begripvol, want regels zijn er voor andere mensen, niet voor ons.