Het is de elfde van de elfde, en het vasteloavendjs-seizoen is onontkoombaar aangebroken. Misschien heeft het iets te maken met het grote aantal Limburgers dat Den Haag bestiert. Of versjteert. Waar vroeger Prins Carnaval en zijn raad van elf drie dagen in een jaar de stuurknuppel over mochten nemen en de dwaasheid deden regeren, daar mogen we ons onder Kabaret Rutte I gelukkig prijzen als de bütte-redners drie dagen in een jaar de staf over geven aan de verstandigen onder ons. Ironisch genoeg is één van de wijzere wijze mannen die nu opstaat juist een Midden-Limburgse ex-katholiek: Theu Boermans. Ironisch, omdat hij ondanks zoonschap van een van de grootste carnavalskrakersbakkers juist carnavalsweigeraar werd. Ironisch, omdat hij als acteur en regisseur zijn boterham juist verdient met het grabbelen in de verkleedkist en het opvoeren van stukkies. Ironisch ook, omdat hij sinds kort artistiek directeur is van ons Nationale Toneel, maar daarbij vooral concurrentie heeft van dat andere grote theater in Den Haag.
Toch is er juist nu behoefte aan onverschrokken verhalenverkopers die liefde brengen in tijden van cholera, lijn 5 in tijden van sharia, en liederen in tijden van Oh Oh Cherso. En voordat onderbuikend Nederland nou weer hard gaat roepen dat dit een vieze linkse handophouder is, we hebben het hier wel over de man die met Soldaat van Oranje een van de meest succesvolle musicals maakte van onze tijd, die al meer dan een half miljoen Henken en Ingrids hebben gezien.
Boermans gaf onlangs de Ida Wassermanlezing. Eigenlijk zou die lezing in zijn geheel moeten worden uitgebikkeld in de voorgevel van de Kamer, of op z'n minst de volgende passage: klikkerdeklik voor