Nummer vijf: Willem Janszoon beseft niet dat hij Australië heeft ondekt. Neem dat wereldzeëen bevaren maar met met een flinke korrel zeezout. Onze scheepsjongens van Bontekoe hebben weliswaar over alle zeëen op aarde getobbedanst, maar toch staan de Nederlanders niet bepaald bekend als de grootste ontdekkingsreizigers. Willem Janszoon is daar misschien de meest beschamende reden voor. In 1605 is Janszoon de eerste Europeaan die Australië ziet. Hij vaart er een ruime 300 kilometer langs, maar bedenkt uiteindelijk dat dit waarschijnlijk Nieuw Guinea is.
Zelfs een ezel stoot zich niet tweemaal aan dezelfde steen, zou je denken? Nee hoor, in 1642 slaagt Abel Tasman, die andere grote ontdekkingreiziger (met nadruk op -on) er in om volledig om Australië heen te varen, opnieuw zonder het te ondekken. Ja, Tasmanië en Nieuw-Zeeland, dat ontdekt meneer wel. Nee zeg, daar worden we geil van. Twee eilanden die zo saai zijn dat zelfs Schiermonnikoog in verhouding party-plek bij uitstek lijkt. Waarschijnlijk stond iedereen aan stuurboord over de reling naar dat rare Tasmanië te koekeloren, terwijl aan bakboord het enorme Australische continent onopgemerkt voorbijgleed.

Nummer vier: Philips vindt de CD-i uit. De compact disc heeft de toekomst, moeten ze bij Philips hebben gedacht. En dus plempten ze een soort zwarte kleundoos op de markt die er nog het meeste uitzag als het mismaakte kind van een Betamax-videorecorder en die mysterieuze zwarte obelisk uit 2001, A Space Odyssey. Dat verklaart in ieder geval waarom de functionaliteit van de CD-i negen van de tien keer beperkt bleef tot "I'm afraid I can't do that, Dave." (Haha, kijk nou, 'functionaliteit' en 'CD-i' in een zin, hilarisch!) Het beste bewijs dat CD-i mislukt is? Co-ontwikkelaar Sony trok zich er al in de jaren '80 uit terug, maar is inmiddels wel grootgrutter van de geniale Playstation. Hmmm...

Nummer drie: Willem Barentsz probeert via de Noordpool naar Azië te varen. Weer een gefaalde ontdekkingsreiziger. Maar dit is dan ook wel een zeperd van jewelste. Honderd jaar voor Barentsz leidde Columbus' overtuiging dat de aarde rond was en je er dus omheen kan varen tot de ontdekking van Amerika. Dus, denkt Barentsz, als je via de evenaar omheen kan varen, moet dat via de polen ook kunnen. Aldus schepen Barentsz, Jacob van Heemskerk en nog een club onnozelaars in om via de Noordpool een route naar Azië te proberen te vinden. Mislukt het? Falikant natuurlijk. De hele schuit met zeeverkenners loopt vast in het ijs, en vriest dood.

Nummer twee: De politionele acties in Indonesië. Dit is dan in ieder geval nog wel een blunder waar Nederland een primeur mee heeft: als eerste Europese koloniale machthebber met de onderbroek op de enkels worden de Nederlanders na de Tweede Wereldoorlog hun kolonie uitgemaxhavelaard. Want wat hebben vijf jaar van harde Nazi-bezetting de Nederlanders geleerd? Dat dictatoriaal machthebbertje spelen kei-gaaf is natuurlijk! En dus speelt Nederlandje van 1947 tot 1949 Tour of Duty in de Indonesische rimboe. Een halve eeuw later is er nog steeds geen rekenschap gegeven voor die naar schatting 40.000 doden die daar vielen (en is volgens Nederland het dodental nog altijd slechts 3144).

Nummer een: Nederland probeert België te veroveren in 1918. Het is natuurlijk al pijnlijk genoeg dat Nederland in 1830 een fikse tik op de billen kreeg van die frieteneters bezuiden onze grens, en het in de Belgische onafhankelijkheidsoorlog verloor van Lambiek c.s. Dat is de equivalent van bij Twee voor Twaalf verliezen van Georgina Verbaan en Bonnie St. Claire. En dus zit Nederland bijna een eeuw lang te broeden op revanche. In 1918 lijkt het moment daar: uitgeput door de Eerste Wereldoorlog lijkt Belgie een makkelijke prooi voor de Nederlandse legers. En bovendien schopt opgewonden standje Paul Hymans, de Belgische minister van buitenlandse zaken, bij de vredesonderhandelingen van Versailles heibel en eist Zuid-Limburg en Zeeuws Vlaanderen op voor België. Een invasie in België door het neutrale-doch-behoorlijk-pro-Duitse Nederland wordt door toedoen van de Geallieerden voorkomen. Dat zou ook wel heel zwak zijn geweest. Eerst Wilhelm en zijn pickelhauben al het werk laten doen, en dan nog even komen natrappen zeker. Sloppy seconds noemen we dat.