Stephen Farrell, de journalist die onlangs ontvoerd werd in Afghanistan, heeft zijn bevrijders bedankt voor zijn redding. Sultan Munadi, ook journalist maar in dit geval tolk, is dood, net als één van de Britse paratroopers die de operatie uitvoerden (laten we het maar even niet hebben over de doden aan de andere zijde). Farrell beweert dat het gebied waar hij en zijn collega naar toe gingen, de plaats waar de NAVO in opdracht van de Duitsers, en in hun opinie nog steeds terecht, tientallen onschuldigen tot snot bombardeerden, veilig genoeg was om wat straatinterviews te houden. Blijkbaar stonden de Afghanen in de rij om hun mening te geven over wat er had plaatsgevonden, en dat zal best, maar van wat voor aard was die mening? Militairen uit de regio vragen zich dan ook hardop af hoe Farrell het in zijn botte kop haalde naar die plek te gaan, en of, voor iemand die zoveel keer gewaarschuwd is, het eigenlijk wel de moeite waard was om er een team soldaten op af te sturen om hem uit de shit te trekken, zeker als je achteraf weet dat het voor een aantal mensen nooit meer patat met appelmoes betekent. Collega's beweren dan weer dat het juist de taak van de journalist is om gevaarlijke situaties op te zoeken om met verhalen te komen die het dichtst bij de waarheid liggen. Prima, maar de volgende keer dat je met je eigenwijze harses een gevaarlijk gebied in gaat, neem een Berlitz woordenboekje mee en hang naast die perskaart op je pens ook meteen even de boodschap "op eigen risico".