Daar, aan het strand, de van liefdesverdriet mokkende kokkeltjes in het zand.

Het zilte nat van mijn tranen mengt zich met de wijnazijn van het verlangen. Ik zit in bad, en hou me vast. Het toastje brie brandt in mijn hand, jouw ogen, een lekke band. De meeuw die schreeuwt van blijdschap, de zon achter het behang. Het rode plukje haar op mijn lippen, het is van jou mijn schat. Ik kijk op en zie je gezicht, dan is de brandweer al in de straat.

Stad. In de stad.

Gisteren uit Lissabon, tequila en een schoen. Vandaag uit Praag een vliegtuigstoel, want er is nog een miljoen.

Achter de geraniums ligt een aubergine te wachten, tot ze terugkomt.

De tenen knoflook in de mand staren mij aan, mijn lief. Het wachten is te laat, als een klok die maar eenmaal slaat. De salade en de dressing, de aardappelen en de jus. Zo waren wij.

Ik lig hier en voel je naast me, je slaapt en uit je mossel de geur van oude paturain. Ik ontspan me en mijn warmte spreid zich, onder de lakens van satijn. De lange reis, ze bracht ons beide, naar het intiem aroma van het onbeschaamde samenzijn.

Oh mijn liefste Juliana, gij zijt het allerliefste prinsessenkind. Hier en nu nog schijnen de manen van de leeuw hun laatste kwartier in de loop van mijn geweer, doch houdt moed mijn liefste. Over twee manen kom ik thuis, en schiet ik mijn hete loop in je leeg.

De rustige rivier kabbelt de stilte voorbij. Een zomerse zucht en ik drijf met jou naar de oever van vergetelheid. Waar de mossels zijn gesloten had het toch zo mooi kunnen zijn. Gemiste kansen waaien uit als paardebloemen in de warme wind die geen verkoeling biedt.

Met bloedende oren lees ik deze draad en smeek de dokter, trek de stekker uit dat apparaat.

Hij zag de dag als een vlinder verdronken in de drank. Wee en ach, een zure lach. Als de kater die hij morgen zag.

Achter een plakselzee van minnen, getekend door zijn grootste rollen, schuilt de ambachtsman daarbinnen, tot hij terugkomt.

Google translate voor al uw songteksten.
Rust in erwten.

Hoe lang nog zoekt de najaarswind naar lippen die antwoorden op haar ijle klaagzang langs hoogspanningsdraden, maar je zwijgt, je laatste woorden
zijn reeds vertrokken in de adem van zomertocht.

Tekst hebben we dus al. Blues en Meneer van dale maken de muziek. Nog even een video in elkaar flansen (meeuwen in de wind, zanger op het strand, voorbij fietsende mensen, een smeltend ijsje op de boulevard).

En dan noemen we onszelf Prøt.

Platina! Platina, zeg ik je.

Topidee! En laten inzingen door die gast van Henk van Nazareth en Nico Dijkshoron!

/Kassa!

Met een glimmend gulle grijnslach plus ik behanger in een vlaag van brullend bezeten bemoeizucht door de zoutzilt schreeuwende stilte met een vastberaden vinger uit de plee

Draai en schreeuw.
Kom op en schud het van je af, zuigeling.

/vrij naar Google Translate

De zwoele zinder in je ogen
Het zilte nat onder je navel
Meer verlangen dan zou mogen.
Priemt als een zeemeeuw met zijn snavel.