Op 20 juli 1969 (voor mij op 21 juli) zat ik in pyjama te kijken naar de eerste astronauten op de maan.
Mijn opa refereerde aan Tommie Smith na de woorden van Amstrong. En zei dat die ene handbeweging een veel grotere stap was (maar geen Amerikaan dat zag).

Fuck wat een mooi verhaal barq!

Zo heb ik echt waar eens iemand zien lopen over het centraal station in Amsterdam. Ik zat met vrouw en kinderen te wachten op een bankje op de eerstvolgende trein. Vanuit de verte kwam een rijzige figuur onze richting uit lopen. Als in een scene uit de film Lawrence of Arabia deed hij mij denken aan de Arabier die op zijn kameel uit de verte komt aanrijden, aanvankelijk als een klein puntje in beeld wordt hij steeds groter en groter tot hij de wazige contouren krijgt van een strijder op een woestijnschip en uiteindelijk beeldvullend binnenkomt. Nee, mijn perronstrijder had geen kameel, maar was wel gekleed in een lange zandkleurige overjas en droeg een lederen map vol papieren onder zijn arm. Eenmaal op aanraakafstand genaderd keek hij ons een moment strak aan. Verdomme, alsof er ook maar iets van een mogelijkheid zou bestaan om langs hem heen te kijken, waarop hij zonder zijn pas in te houden verder liep. Waar gaat deze man heen, en waar naar toe dacht ik, waarop hij verdween als een mythische schim in de verte. Ach, deze man heeft geen trein nodig als vervoermiddel dacht ik nog, alleen al zijn fysieke ´ik´ brengt hem met gemak overal heen waar hij zijn moet. Hij was zijn eigen magische teletransponder, zelfs Jezus zou jaloers op hem zijn geweest. Gut bedacht ik mezelf, deze man heeft wel iets van Mart Smeets himself, ware het niet dat hij Mart Smeets himself al was that is.

Expositietje bij de Krapulistjes en dankzij hen ook een link naar de film "The Salute".